Reflecties op materiaalinnovatie van het Smith Rock Climbing Festival
Afgelopen weekend nam ik deel aan een panel tijdens het Smith Rock Climbing Festival, samen met legendes als Alan Watts, Jeff Thompson en Chris Kalous. Tijdens ons gesprek vroeg Chris ons drieën om de belangrijkste materiaalinnovatie te benoemen die tijdens onze klimcarrière was geïntroduceerd.
Omdat ik in 2013 ben begonnen met klimmen, zat ik naast pioniers wier decennialange carrières belangrijke mijlpalen in de sector hebben bepaald: moderne zitgordels, dynamische touwen en zekerapparaten met geassisteerde remwerking, zoals de Petzl Grigri. Tegenwoordig is de ontwikkeling van hardware grotendeels verschoven naar incrementele verbeteringen in "ultralicht" gewichtsbesparing of verfijnde gebruikersinterfaces, in plaats van revolutionaire ontwerpsprongen.
Mijn antwoord was de Mussy-haak (en de verwante open haken voor klimrotsankers). Als zelfverklaarde gadgetfanaat voelde het enigszins ironisch om een zware industriële haak aan te wijzen als een belangrijke innovatie. Toch kan mijn antwoord uit de losse pols een van de invloedrijkste verschuivingen in klimsystemen van het afgelopen decennium vertegenwoordigen.
Eén maatstaf voor innovatie: tijd aan de rots
De Mussy-haak is een eenvoudig ontwerp. Toch losten open hardware-ankers voor klimrotsen een van de gevaarlijkste knelpunten op sportklimrotsen op: de onhandige dans van een anker schoonmaken, het touw losknopen, het door de kettingen halen en opnieuw vastknopen (of een rappel opzetten). Het getuigde van eerlijke zelfreflectie toen de ASCA inzag dat er meer ongelukken gebeuren tijdens het losknopen dan doordat vaste ankers zelf bezwijken. Ze zijn de grootste leverancier van deze open haakankers om klimrotsen te moderniseren.
Maar het was niet alleen een veiligheidssprong, het was ook een serieuze efficiëntiewinst. De tijd die nodig was om routes bij ankerstations schoon te maken, werd aanzienlijk verkort, waardoor klimmers met verplichtingen in het leven meer pitches konden afwerken binnen de beperkte uren van een sessie. En ook klassieke routes met beperkte middelen konden zo dagelijks een paar extra pogingen ondersteunen.
De echte doorbraken in het moderne klimmen gaan niet altijd over het opnieuw uitvinden van de karabiner. Vaak komen ze uit een onverwachte hoek, voortkomend uit een fundamentele verandering in de manier waarop we naar het systeem kijken.
Toprope-solo: de ultieme efficiëntievermenigvuldiger
Precies dat uitgangspunt is waarom ik geobsedeerd ben geraakt door moderne solosystemen.
TRS wordt vaak weggezet als een teruggetrokken bezigheid voor klimmers die geen zekeraar kunnen vinden. Maar bekeken door de lens van bewegingsefficiëntie is het een van de krachtigste oefenmethoden buiten een klimhal. Er is simpelweg veel meer “uptime” - de hoeveelheid tijd die je daadwerkelijk klimt. Als mijn conditie het toeliet, zou ik mijn TRS-sessie voor ongeveer 90% uit tijd aan de rots kunnen laten bestaan! Bij een sessie met een klimpartner is 50% theoretisch het maximale aandeel klimtijd, maar in de praktijk bestaat vaak slechts 30-40% van de tijd op de klimrots uit klimmen.
Een van onze favoriete manieren om veel klimmeters te maken en toch te socializen, is met vrienden toprope-soloën op een klimrots die van bovenaf toegankelijk is. We kunnen allemaal een touw vast aanbrengen en daarna van route wisselen zonder opnieuw te hoeven ombouwen. Iedereen maakt tijdens een sessie op de klimrots absurd veel klimmeters.
Een gezamenlijke TRS-sessie tijdens de Smith Rock Clinic
De gouden regel is natuurlijk dat etiquette op de klimrots altijd op de eerste plaats komt. Vaste lijnen over klassieke routes hangen op een drukke zaterdag is een snelle manier om het vertrouwen van de gemeenschap te verspelen. We gaan zorgvuldig om met TRS-lijnen: we laten de touwen alleen hangen zolang ze actief worden gebruikt, houden contact met iedereen bij de rotswand en belasten andere klimmers zo min mogelijk.
