Een geweldig apparaat voor bepaalde scenario's
Ik heb net een paar heerlijke weken doorgebracht in Squamish, waar ik een aantal leuke spleten en multipitchroutes heb geklommen. Omdat ik op weg naar huis toch recht langs Seattle reed, kon ik het niet laten om even langs Ryans lab bij HowNot2 te gaan om wat experimenten met mijn nieuwe Roc Solo uit te voeren.
Ryan en ik gingen naar Exit 32 om een licht overhangende route te vinden en het apparaat met een paar verschillende touwen grondig te testen. We deden eerst enkele eenvoudigere sportklimrondjes zonder vallen, gevolgd door een moeilijkere redpointpoging met vallen. Ik noem dit mijn tweede indruk, want mijn eerste echte klimervaring ermee was op een dak-spleet van 12d in Squamish, maar toen heb ik de val niet daadwerkelijk gemaakt.
Dat ik die dak-spleet met LRS kon klimmen was spannend, omdat ik me daar met de GriGri+ niet prettig bij zou hebben gevoeld vanwege het risico dat het apparaat bij een onderstebovenval niet aangrijpt.
Even terzijde: ik heb de Roc Solo voor de volle prijs gekocht en behoorlijk wat moeite gedaan om hem uit Europa te importeren. We hebben geen banden met de fabrikant, maar proberen wel op de hoogte te blijven van alles rond LRS. Ik wilde dit apparaat echt geweldig vinden. Ik vertrouw op de techniek achter zijn betrouwbare vangmechanisme. Het is oprecht indrukwekkend hoeveel werk het team heeft gestoken in een gecertificeerd, betrouwbaar mechanisme met echte testgegevens. Hoe lovend ik ook ben over de GriGri+ in leadmodus, hij brengt wel degelijk risico's met zich mee, vooral bij ondersteboven vallen of op overhangend terrein.
Op het eerste gezicht lijkt dit apparaat een remake van de Silent Partner, technologie van tientallen jaren geleden waarin het rollende mastworpontwerp voor LRS voor het eerst werd toegepast, maar ik denk dat de Roc Solo de betrouwbaardere doorontwikkeling is. Terwijl de Silent Partner vertrouwde op twee scherpe stalen tandwielen die zich in een aluminium behuizing beten en die na verloop van tijd beschadigden, gebruikt de Roc Solo vier gladde rollen. Dit lijkt veel meer op de eenrichtings-spraglagers die je in de industrie ziet, bijvoorbeeld in helikopterrotors, waar serieuze duurtestgegevens bestaan voor de langetermijnbestendigheid van gladde rollen en hellingen. De Silent Partner was betrouwbaar bij het opvangen van vallen, maar het was niet iets waarop ik gedurende de levensduur van het apparaat duizenden keren zou willen vallen. Bovendien is de Roc Solo ook merkbaar kleiner.
Een betrouwbaar (en verkrijgbaar) apparaat voor LRS is een enorme stap vooruit voor de gemeenschap, maar laat me drie echte nadelen noemen die ik tijdens het testen ontdekte: touwweerstand tijdens het klimmen, moeite met het ontgrendelen van de mastworp na een val en het abseilen.
Ten eerste: touwweerstand. Het team heeft bewust weerstand in het wiel ingebouwd om terugvoeren te voorkomen. Het voordeel is dat je maar half zoveel terugvoerborgingen nodig hebt. De keerzijde is echter een echte en merkbare weerstand tijdens het klimmen. Een deel daarvan komt door het draaiende wiel, maar de rollende mastworp zelf voegt ook wrijving toe doordat het touw over zichzelf schuurt. Ik merkte dat dit sterk van het touw afhing, een echt Goudlokjeprobleem. Ik probeerde een zachtere, oudere Edelweiss 9.2mm Unicore, en de mastworp trok zich zeer strak op zichzelf aan. Op een andere dag probeerde ik een Edelrid Canary 8.6mm, die erg stijf en kabelachtig is; die bleek te stijf en veroorzaakte veel weerstand. Daarna probeerde ik een Beal Opera 8.6mm, die behoorlijk goed presteerde, al is dat natuurlijk wel een erg dun touw om rondjes mee te klimmen.
En over weerstand gesproken: je kunt jezelf aan een kort touw trekken als je dynamisch opstaat of een worp maakt en het apparaat aangrijpt.
Het tweede probleem is dat de mastworp te strak aantrekt, en dit kan een dealbreaker zijn voor "redpoint rope soloing". Het probleem is dat elke val, zelfs een gematigde, dit kan veroorzaken. Wanneer je valt, grijpt de koppeling aan, stopt het wiel met draaien en op dat moment trekt de mastworp zich hard om het wiel heen. De koppeling ontgrendelen is eenvoudig, gewoon aan de vrije streng trekken, maar daarmee komt de mastworp niet per se los. Ik ontdekte dat de mastworp zich extreem strak kon aantrekken, waardoor ik mezelf op een onhandige Frans-vrij-achtige manier aan het touw en de setjes omhoog moest hijsen, mezelf met een PAS aan een vast punt moest verbinden en daarna de mastworp met mijn vingers moest loswerken, soms letterlijk minutenlang.
Het derde probleem is het abseilen. Bedenk hoe LRS op een sportklimwand meestal werkt: bovenaan de meeste routes zitten open haken. Je klimt de voorklimlengte, legt het touw in die tophaken, maakt de setjes iets losser en zoef vervolgens langs het vrije uiteinde naar beneden terwijl je de route opruimt. Met een Grigri verloopt dat naadloos; je kunt snel veel lengtes afwerken en het aantal handelingen beperken.
De Roc Solo wordt aangeprezen als geschikt voor abseilen, maar in werkelijkheid was het frustrerend. Je gebruikt een karabiner als een wat onhandige omleiding, die een knik toevoegt die lijkt op die van een ouderwetse ATC, en het wiel remt je af als je te snel afdaalt. In de praktijk merkte ik dat de karabiner het touw zijwaarts liet lopen en liet vastlopen. Als je tijdens het afdalen om een route op te ruimen iets te snel begon te gaan, blokkeerde het wiel, kwam er spanning op de mastworp en was het een enorme klus om die los te krijgen en verder af te dalen. Dit gebeurde drie of vier keer afzonderlijk. Uiteindelijk ben ik gewoon met een Grigri aan mijn gordel gaan klimmen en bij het bovenanker overgestapt om daarmee af te dalen en de route op te ruimen. Dat is enigszins ironisch, want als je dat toch gaat doen, had je net zo goed meteen met de Grigri solo kunnen voorklimmen.
De fabrikant heeft geen duidelijke abseilinstructies gegeven, maar dit lijkt hun methode voor de omleiding te zijn, zoals te zien is in een onduidelijke YouTube-video
Ik wil niet dat dit overkomt alsof ik het apparaat simpelweg afschrijf, want het heeft absoluut zijn plek. Waar het in uitblinkt, is gematigd klimwerk waarbij je niet verwacht herhaaldelijk te vallen. Op dat soort terrein zitten de setjes meestal ook op comfortabele posities, zodat het laag hangende apparaat nog steeds gemakkelijk bereikbaar is. En omdat je je minder zorgen maakt over gewicht, kun je bovenaan gewoon overstappen op een speciaal abseilapparaat. Je hebt dan een betrouwbaar apparaat dat onmiddellijk blokkeert, zonder risico op vertraagd aangrijpen. Het is een uitstekende keuze voor gematigd klimmen op een klimwand, of om de eenvoudigste route op een klimwand te klimmen, de top te bereiken en daar topropesolo-rondjes op moeilijkere lijnen te installeren.
De tweede situatie waarin de Roc Solo echt uitblinkt, is artificieel klimmen. Tijdens artificieel klimmen gebeurt er enorm veel tegelijk, waaronder ladders, daisy chains en het belasten van elk tussenzekeringspunt terwijl je voortbeweegt. Met een Grigri bestaat er een reële kans dat je met de hendel in de knoop raakt of de cam in een ontgrendelde stand vasthoudt. Voor artificieel soloklimmen is de Roc Solo werkelijk een uitstekende keuze. Ik vertrouwde op de Silent Partner om de Nose solo in één dag te klimmen, in 18,5 uur; als ik vandaag een apparaat zou kiezen voor een andere solo-artificiële route, zou ik heel goed naar de Roc Solo kunnen grijpen. Dat gezegd hebbende, kun je maar beter een goede zelfreddingsset meenemen, want als het apparaat blokkeert en de mastworp zich in de lucht strak aantrekt, moet je het touw opklimmen om het probleem op te lossen. Een nut tool kan helpen om de mastworp los te werken, maar als de knoop volledig is vastgelast, moet je jezelf mogelijk helemaal van het apparaat losmaken.
Uiteindelijk blijft de Roc Solo in mijn LRS-set, maar ik reserveer hem voor artificieel klimmen en extreem lange, weinig technische terreinen waar ik volledige gemoedsrust wil. Voor redpoint rope soloing en vlotte klimmeters op een klimwand blijf ik mijn Grigri+ pakken, waarbij ik het risico van ondersteboven vallen accepteer en back-ups gebruik om mezelf te beschermen.
Hoe zou mijn ideale apparaat voor solo-voorklimmen eruitzien? Ik zou graag iets zien met het formaat en de constructie van de Neox, gecombineerd met een wiel dat zo gevoelig is als dat van de Roc Solo. Snelheid zou de cam activeren en de cam zelf zou het touw vastklemmen. Bij het laten zakken of abseilen zou je de cam eenvoudig ontgrendelen, zonder tegen een koppeling of een strakgetrokken mastworp te hoeven vechten. Helaas heb ik het iets te druk met klimmen om zo'n omvangrijk project op me te nemen…
